Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Uitgelicht

Achtbaan

15/09/20 Heel lang voelde het niet goed om te schrijven. Omdat ik niemand wilde kwetsen. Omdat er teveel te zeggen was en alles al gezegd was tegelijkertijd. Een tijd lang zat er zoveel in m'n hoofd dat er met geen mogelijkheid iets uit kwam. Ik heb eindeloos veel gepraat, moeilijke en makkelijke gesprekken die het raampje van mijn hart even open duwden. Dat was goed maar van uitwerken kwam niks. Ik was te druk met in me opnemen wat er met mij gebeurde. Tegelijkertijd voelen mijn eigen zorgen als de minste van mijn zorgen. Alles wat ik mee krijg van de buiten wereld, alles wat ik tegenkom online, het overvalt me. Het overweldigt me. Ik verlam als ik zie hoeveel shit er gebeurt op zoveel plekken tegelijk. Als ik zie dat de wereld op zoveel plekken letterlijk en figuurlijk in de fik staat. Ik doe m'n ogen dicht, klik het weg, verzet m'n gedachten. Maar wegkijken is een luxe. Wegkijken kan je alleen als je niet zelf aan het verzuipen bent. En dat weet ik, dat zegt het stemmetj

Nieuwste blogposts

Het begin van de zomer

Herinnering

De bloesemboom

altijd weer lente

De mensen die aan tafel zitten

Glimmend

HET IS OOK MAAR EEN STAD

POST UIT ROME

Gefeliciteerd met mij

Zand in je tapenade